در راه رفتن پيغمبر ( ص ) از على ( ع ) : پيغمبر در موقع راه رفتن چنان بود كه گويى در سرازيرى راه ميرود و به سر در مىآيد . پيش از او و بعد از او مثل او نديدم . ( كنايه از اينكه با كمال فروتنى و به حالت تواضع راه ميرفت ) . از جابر كه گويد : پيغمبر ( ص ) چون بيرون مىآمد اصحابش جلوى او راه مىرفتند و پشت سرش را براى فرشتگان خالى مىگذاردند . از ابن عباس ، گويد : پيغمبر ( ص ) چنان راه ميرفت كه به خوبى پيدا بود كه در راه رفتن عاجز و ضعيف نميباشد . از انس گويد : چون بنزد پيغمبر ( ص ) مىرفتيم حلقه وار مىنشستيم . روايت است كه پيغمبر بهنگام سوارى اجازه نميداد كسى پياده در ركابش برود يا آنكه او را با خود سوار مىكرد ، و اگر از سوار شدن امتناع مىنمود . مىفرمود تو جلو برو و بعد در جايى كه مىخواهى نزد من بيا ، و جمعى از مردم مدينه او را به طعامى